“In order to write about life first you must live it.” – Ernest Hemingway
-
try
this is a new era
of throwing back the lines
of hunting sharks
and counting crowsthis is a new era
where I will find my soul
craving inside as a little boy
where I will decide how to
listen to the earths voicethis is an era
when shit will happen
and (in)humanity isn’t
so far awaythis is an era
when we will learn
how to break its raging rhythm
and try to become, in pace(please, try harder)
-
Echte dromers
De maatschappij heeft geen nood meer aan dromers. Genialiteit noch creativiteit wordt toegestaan, kijk maar naar huidige (wereld)leiders. En als het zich ook maar ergens toont, straft men het af. Binnenkort is het niet meer nodig en worden zij vervangen door namaak creativiteit.
De zogezegde dromers van nu, zijn zij die influencen, die je opdringen hoe je over wat moet dromen, en leven. Dat soort opgelegde onzin is wel hip. Dat is niet meer dromen. Dat is niet meer inspireren. Dat is zelfverheerlijking.
Deze wereld lijkt te teren op vastgegroeide mensen, gepoot in de aarde zonder voeling met de wortels en tuk op aandacht en massa vergaren. Dingen die je in je reis tot bewustwording niet mee kan nemen. Het zijn zaken die je het gevoel geven iets waard te zijn, maar niets meer betekenen dan een kanttekening in een lange rij van zuchten.
Zijn de dromers dan werkelijk verloren of waren ze bij voorbaat al verloren zielen? Zijn ze werkelijk nutteloos geworden in deze wereld, of hebben ze enkel nut als ze verkopen? Zijn er filosofen die mij daarop kunnen antwoorden?
Zolang de dromers voor hun eigen illusies kiezen die niet verder rijken dan hun eigen omgeving, doen ze geen kwaad. Buiten dat het misschien niet te stroken is met kleinburgerlijke normen, omdat ze kiezen voor een eigen identiteit.Toch, misschien, heel misschien zijn die dromers echt wel nodig. Zijn zij niet net diegenen die de toekomst van nieuwe perspectieven voorzien, zij die strijd leveren, zonder te strijden?
Ja, ze zijn nodig zeg ik je, in hun meest authentieke verschijning. Zij zetten pas echt dingen in beweging. Zolang ze met passie dromen, dat voor zichzelf toelaten en durven zijn.
Lang leve de echte dromers. -
Het gaat goed met me
De vernederden en vertrapten spookten door mijn gedachten en ik lag aan het uiteinde van de trap. Na een helse beklimming bereikte ik wat leek op mijn graf. Ik wenste dat ze me platspoten zodat ik niets meer zou weten, een ‘Tabula Rasa’. Fucking niets meer. De Tao fysiek ingeplant, zodat ik ook mentaal “vide” kan zijn en alles stopt, wat in een hels ritme door mijn brein raast.
Dan is er nog de drank, omdat, je het niet meer weet, niets meer wil voelen, niets meer wil weten. Omdat het aan je vreet, het onzichtbare, dat wat je ergens onderweg verloor.
De rauwheid van mijn ingewanden zwommen nog over de vloer toen ze belde, de dame van de markt, de dame waarmee de zielen klikte, mijn mannelijke-slash-vrouwelijke wederhelft.
Waar was mijn bril?! Weg. Shit, wellicht onderweg verloren toen ik deze ochtend met mijn fiets op een werkstand met opgehoopt zand knalde. Ik rook even naar mijn adem, vreselijk, zo kan ik niemand ontvangen. Blik in de spiegel, mijn ogen donker en weggezakt, als een mimespeler wiens schmink is uitgelopen tijdens de regen.
Ik strompelde naar beneden.
Ze stond er met een brede glimlach, die snel oploste toen ze mij zag.
Ik zei haar ‘Mmh, mmh kom morgen nog maar eens terug.‘Ze knikte, zei niets meer en ging weg. Ze rook waarschijnlijk het verderf uit mijn bek. Zij met wie ik verbaal intiem was geweest verdween in de mist voor mijn ogen. Intiem in gedachten.
Een mislukte kleinood ontsnapte uit mijn hoofd, ik krabbelde het op en smeet het daarna weg.
Ik was zo gekraakt dat ik
op m’n knieën kroop
en smeekteneem me mee
zelf ben ik te laf
maar niemandluisterde, dat
was mijn straf.Alleen en zielig nestelde ik me in een poel van drek, wat ik dacht, was ik nu intens.
‘I’m a loser baby so why don’t you kill me?‘ ratelde Beck.
Eentonig gezever. Stop. Vervloekt Iers bier, alweer ’n desillusie.
Behangen en opkuisen moest ik, het venijn dat ik deze week droeg en heb uitgeworpen.‘All I wanna do is have some fun,‘ kreunde nu Sheryl Crow.
Ondanks een plots opkomende extreme vorm van biologisch reinigen, voelde ik me nog slecht.
’t Zit blijkbaar dieper dan m’n maag.
Einde liefdeshistorie 3001.
-
Off the road
To
another job
another province
even another country
or another personis not what I want
when I haven’t neatly
lost what I had to leave
to be
– differentand then I move on
to god-knows-where
with god-knows-who
in a godforsaken place
because I have to be therethe universe holds it in its arms
everything that is nothing
so that I can lose it
and it weighs less
– than I thoughtthe way to the new
the infinite, so you wish
is not far away, it is within you
and in everything you see, it’s there
whether you’re gone or notso I’m going to cross this road
as long as I have to
without any garbage
and a handful of
so called
– wisdom? -
Wu Wei Woman

She sat there with eyes
deep and bright
in dark make-upto be with her
is to get her attention
while she’s hunting herself
I dropped my fingers,
what was the point of writing
as she sat here before me
she told me about Wu Wei
– without knowing what it was
how she kept her distance
in order to move on
to survive that dark night
even though you waitan awfully long time
for the train to come
she smiled, she stood upand left me with a hunger
I didn’t expect for a long time
– something you once had and lostand everything, everything
you longed and wished for
is nothing, except… that.
– Her mirror, lay open
away was my Wu Wei –
Frame out of Strangers on a Train -
The empty one

an empty bottle
tried to catch some wateryou could see through the glass
that it was completely drynothing within
everything gonein another bar
someone thirsty like helldidn’t took an effort
to refill againthe empty bottle
fell down and broke its necktime for a new one
said the strangerwhile his kind of bottle
felt like garbageand died silently
in a big brown bag



