“In order to write about life first you must live it.” – Ernest Hemingway
-
Metromojo
Het moment. De metro, huilende kroost, metrostart met turbo boost. Vallend, kruipend, op weg naar de bestemming. Eerste halte. Een massa volk drukt zich door de nauw geworden opening.
Hiertussen weer zo’n vrouwelijk schepsel. Niet te mager, niet te zwaar, geen babyface, geen schminkmasker, puur natuur, maar vooral – en vergeef me deze lichtjes gefrustreerde voyeuristische opmerking – het derde knoopsgat van haar bloesje staat open en laat mijn betrokken ochtend opklaren. Zonder Wonderbra zie ik, geheel zonder enige ondersteuning. Haar zachte golvingen verdwijnen in de diepte en de metro wordt roodgloeiend. Voor die ene keer ben ik dankbaar dat we zo dicht op elkaar zijn gepropt. Het kwijl vloeit van de éne kant naar de andere, ik wil, neen, ik, ach, het is zo hemels, kon ik maar heel even…
Ze kijkt naar me, ze merkt mijn niets ontziende mojo op, mijn licht ongecontroleerde schokkende heupen, hoewel ik zo braafjes mogelijk apathisch en impotent wil lijken, maar ze merkt het en draait zich om, zodat een wat oudere vent de kans krijgt om voor mijn “objet du désir” te staan. Hetzelfde herhaalt zich, ook deze man kan zich moeilijk beheersen. Als een rituele paringsdans staan we er te hijgen. Zij wringt zich wat verder weg, we kunnen haar nog net zien. Het valt op, wij mannen zijn zwak. Of toch, we beheersen onze hormonen nog net, maar bij de minste opstoot wordt het erger en verdwijnt het evenwicht. Al zeker voor zij die zich alleen voelen. En dat zijn er velen. Het mannelijk ras zoals het was, met uitsterven bedreigd. Terecht. Misschien.
Tot na de volgende halte een andere man zich tussen haar en ons zet. Hij heeft er duidelijk geen last meer van. Een door de zonnebank aangeslagen goudbruin hoofd. Een kin verdwenen in vetcelletjes bijeengepropt door een dagelijkse portie stress, waardoor het lijkt alsof zijn hoofd ieder moment kan exploderen. Dat staart mij aan. Alsof hij door me heen kijkt en ik in de toekomst kijk. Hij heeft alles ervaren. Ik ben er niet. Levenloos.
Hij strijkt met zijn merkwaardige smalle vingers, buiten de eeltige ringvinger, door zijn dunne haren en net als bij een hond zweven ook zijn haren erna over de grond.
De metro stopt. “Mind the gap”, galmt.
Ik stap uit, neem een flinke teug van de wat frissere lucht in de gang en wandel verder met enkel het beeld van de bloedmooie inkijk in mijn hoofd.
Primitief voelt de dag, lichter. Als ik er niet bij nadenk.
-
Where can I find … ?
Our lovely teacher, Mr. Colbert, is kind enough to draw the inner networks of computers on the blackboard and wipe it with the same dirty wet sponge every time. Because of that sponge, everything is very fluid, than he immediately writes over it so he doesn’t waste time and as a result, the chalk becomes wet. Invisible. Asking him to wait for it to dry does not work, he prefers to wipe it back in front of us.
So yes, it’s true, a big problem in the computer lab is the absence of computers and board sweepers.
Enough! I can’t stand it anymore.
I boldly decide to go to the secretariat. During the break, I storm in, half possessed of pent-up anger:‘Will you please get me a decent board wiper, or else just pop me.’
I now take my glasses and hold them right in front of the nose of the man behind his desk.
‘My glasses have already dropped from -2 to -4 after five lessons!’
After this slumming and forceful plea, the corny man picks up his eyeballs, straightens slowly and opens the lock of a heavy metal cabinet. There lies one more board sweep. Reluctantly he approaches, takes my hand firmly and pushes the sweeper in. He raises his raspy voice.
‘Bring it back later because otherwise they’ll steal it … It’s the only one we still have.’
Proudly, I walk into the classroom and place it on the desk. He looks at the strange thing in front of him for a moment and without glancing at me, I hear a short ‘thank you’.
A moment later he stands there in the dust, a grey mist hovers around him. The sweeper refuses to work properly. He turns and looks at me with a scathing look.
‘Just pay attention, there are people here who will have to try hard on their examination.’
Fuck, where do I find a contract killer?
-
De plafondstarende puber
Symbiose.
Ik voel me leeg in een absurde wereld die me niet bevredigen kan. Dan verplaats ik me naar andere dimensies. Dat lukt al wanneer ik me concentreer op de aanraking tussen mijn lichaam en de materie rond me en is het alsof ik een deel ervan word en het met me versmelt. Een symbiose tussen het ding voor me en mij. Als papier voel ik me zacht, als metaal voel ik me hard, als een stuk zeep voel ik me wak.
Maar ik wil de passie voelen, de passie aanraken zo het mag. Zonder mezelf blind te staren. Telkens ik een schone deerne zie, moet ik moeite doen om niet te versnellen. Ik wil alles uiten dan, zeggen wat ik denk en voel. Een totale overgave. Zodat zij mij ziet. En me toch met rust laat.
Als ik dan iemand vind, zal ik haar binnen leiden in mijn dimensies. Ik zal haar zachtjes aanraken, elke cel die haar huid bekleed zal ik opwarmen en van iedere aanraking intens genieten, terwijl zij haar haren in mijn nek legt en haar lippen in mijn oren, zodat ik de muziek van haar adem hoor tot ik moe word van geluk en sterven mag.
Zo zal het gaan, denk ik dan. Terwijl ik me naar buiten haast.Aanraken
‘Dag jongedame, euh juffrouw, hoi hoe is ’t mevrouw, nee, goeiendag edele dame, uhm Fuck’
Ik wandel en mijmer over wat ik zal zeggen als ik haar zie.
De mist cirkelt rond me en stijgt snel op wanneer ik haar warme kamer bereik. Ze opent, vriendelijke woorden verwelkomen me. Ik zet me en zeg niets. Ze vraagt me wat. Ik blijf zwijgen. Het is eventjes stil. Plots beginnen mijn lippen te trillen en de gedachten volgen hun vormen.‘Mag ik je aanraken?‘
De verbaasde blik van haar verdwijnt gelukkig snel en smelt tot een oase van sereniteit en stil genot.
‘Ja‘
Ik raak haar huid aan. Het is alsof ik haar hele wezen zie en voel. Het voelt koud aan met een warm dekentje eromheen.
‘Mag ik je hart voelen?’
Ik raak het aan en knijp erin. Ik voel het kloppen.
‘Is dat nu het kloppen van een hart? Hebben wij dat allemaal?’ vraag ik haar argwanend, want ik had al lang geen hart meer voelen kloppen. ‘Een laatste wens, laat me stilletjes sterven in jouw armen?‘
Ze glimlacht lief en neemt me in haar armen, terwijl ze met haar warme adem mijn bleke gelaat leven inblaast en ze het bloed kust dat uit mijn ogen gutst. Eindelijk.
Een beklemmende gedachte overvalt me. Misschien is zij de dood.
Iemand loopt tegen me aan. Ik haast me uit de fruitafdeling van de winkel. Het wordt me teveel. Neen, zo niet, nu nog niet.
-
Fast Food Song
I’m, I’m, stuck
in a fast food world
in a fast food war
with fast food woman
I’m a fast food man
with easy romanticsI’m, I’m a fast food junkie
who writes fast food stories
little meaningless poems
of my mind whizzing around
like little flies on spoiled food
I am, I am a fast food romanticI am, I am looking forward
because I can’t go back to what was
I go fast in fast food romance – with myself
as she counts down from five to one
in a fast food plastic world, in a frozen image
never seen before, I lose, I lose my fast food
thoughts, to quickly I linger
working on my self, my ass
for a brand-new world
so that I can be happy in hell
a happy royal in hell
in this fast food hell(awake but not woke
I wander around)
-
Your Crow
When your head is a mush
of wet cement about to become concretewith steel pin shot between spines
floating above a falling lump of kryptoniteyour eyes become too slow to close them,
again you feel lost in a broken time.You crow your way into darkness
10 000 miles above Zen crashing at 800 mphyou have to, you want to reach out, what cannot be found
what cannot be stilled.you suck up all the power, that grotesque great courage to go on
cause you crow, crow by crow.For Max Porter
Afbeelding van blackrabbitkdj via Pixabay -
Flowers for my parents
Trapped in a small living room
the rose wants to bloom, it grows,
opens its shells, shows its thornsand asks very quietly, “touch me,
there on the silk soft spots, not at
the bottom where it will poke.”
While the growing stops
and the living groom becomes
the thought of a man craving more,where he’s hiding some porn
hidden inside the keyhole
watches her meander and settle
the light long left behind
like dirty water in a glass jar
where it sucks and pulls until it falls,
the rose is huge, in his mind
the petal shrinks, behind,
she shows him the waytoo late, the room full,
the rose wilts
the key turnsback, locked.
-
Lost Theatre Love
I met her during a theatre course. The first lesson, we had to improvise in pairs of two, I immediately scolded her for ‘bitch’ and ‘whore’, with the rest of the students applauding loudly. It was fiction.
Screaming it out for a moment felt great. Sparks splashed out of my eyes, I was totally in character. She was impressed. The next lesson, I saw her again, right in front of the rehearsal hall. I couldn’t remember her name. That happens more often.
She immediately lured me with her eyes and asked my lips what I was studying. I started, completely under the spell of hypnosis: ‘I hate boxer shorts, ‘ and I pulled on my trousers a bit. She looked at my jeans ‘I like boxer shorts, nice and sexy, ‘ at which I shyly stuttered: ‘I like boxer shorts, to sleep with them um, during the day not, because that … irritates my um.’
Her study friend arrived just then and a wonderful example of communication was gagged. I then proceeded to read all the texts, because I was so good at that. Reading passages, we often had to do that, then we sat around the table and chose what we found interesting. That day she sat next to me, I read from Heiner Müllers Quartet:
‘O noble maiden, lovely child, delightful niece, your innocence makes me change my gender.’
She put her hand on my leg.
‘Fate between my legs makes me wish for such a change.’She, my newfound theatrical love, rubbed my jeans as if they were soft velvet. What was small became big. I read the text even more intensely. At the same time, I didn’t know where to stay with my thoughts. I began to stumble. Her hand disappeared, away from the scene. I lost my eyes among the print. Dyslexic, everything disappeared into letters that jumped from one place to another, making reading impossible. Silence.
She looked at her friend with a gaze as if she had just stolen my virginity. I saw red. The rest looked at me in surprise and a little pitiful, someone relieved me and read on. My head was pounding, trying to organise everything neatly, but this was something I couldn’t do right now. Was this a hint or some lurid game whose secrets I did not know. For just a moment I felt that hand, a touch, and I was already being robbed of my sanity.
After the lyrics, we went to rehearsal the scenes. As one big happy group losing their souls in the lyrics, and me, anxiously hiding behind them. A few glances still reached me. By the end of the evening, I was shaking so hard that I couldn’t open my bike lock.
The very next week she disappeared from my life, she was too busy with her studies, so she informed us. That day I lost a piece of theatre love.
I didn’t know her, nor did I dare to ask who she was or where she lived. From now on, I decided to take full advantage of every touch, respond to it, not let it go and receive it so the gates of heaven would no longer close for me.
By, my theatrical love.
Fastfood romantics 